Müge Şenel

18 Aralık 2016 Pazar

sanıyorsun ki

sen sanıyorsun ki
oturup seni düşünüyor gecelerce
iştahı kesiliyor, uykusu kaçıyor
ayak seslerini dinliyor
kaldırım taşlarının arasındaki kertenkele gibi
saklandığı yerden nadiren çıkıyor

sanıyorsun ki
kursağında diziliyor kelimeler
o yutkundukça şiir oluyorsun
is kokulu çayı bilmem kaçıncıya içiyor
ara kata sıkışmış pencerene bakıyor
kuru soğuğu içine çekiyor tahta banklarda

sanıyorsun ki sen, susuyor
kana kana içemiyor sebildeki suyu
yüreği kanıyor, çünkü bakışlarına kanıyor
tutuluyor dili, susuyor yine
düşündüğü başka, konuştuğu başka
kuytuda koyulmuş siyahlığı gölgen sanıyor

sen sanıyorsun ki
tesadüfen karşına çıkıyor
baykuş gibi ağaçların arasına sokulmuş
suskun gözleri dolu dolu parlıyor
ağlıyor yerli yersiz
yüreği yerini çoktan terk etmiş

sanıyorsun ki
seviyor seni
sanıyorsun ki sen, aşık sana!
nereden çıkarıyorsun?
nasıl uyduruyorsun?
sanıyorsun ya, sanma,
nasıl olsa gidiyor uzaklara
bakışlarının değmediği sokaklara

aşk olamadı, başka oluyor, bambaşka...




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder