Müge Şenel

1 Temmuz 2016 Cuma

Matem-9

Matemim sensizliğe, sessizliğe, bu bitmek bilmeyen sevgisizliğe... Bir aşkın daha kollarımda ölüşüne ağlıyorum. Bugün her şeyde, her yerde ve herkeste matem havası var. Gecenin siyahı gündüze gölge düşürmüş. Hayallerim, rüyalarım, yalnızlığım, yazdıklarım... Hepsi siyah.
Anlatmak için yazdım affet.
Okuduğundan emin olmak için neden diye sorma cüretinde bulundum affet.
Affetmeyişin umursamayışındı. Sessizliğin anlamayışındı. Biliyorum.
Sınırlarının boynuma geçirdiği ipi gevşetmeye çalışıyorum.
Öfkenin savurduğu tekmeyle kayıyor sandalye altımdan.
Kollarımda boylu boyunca uzanan aşka iyi bak, nefes alamıyor artık.
Kalbi, boynu, ruhu... Tüm varlığı kırıldı.
Kırıldım, kırıldım diyemedim. Aklımdan geçenleri sözlerime dökemedim. Yapamam. Dilsiz, sağır ve kör bir kalbe karşı kabiliyetlerimi kullanamam. Hiçbir şey için olmasa da, yalnız bunun için affet. Yalnız bunu umursa.
Matemim yalnızlığa... Seninle uzun soluklu yürüyüşler yapamayışıma... Rüzgarlı akşamlarda sana sarılamayışıma... Aşksızlığa...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder