Müge Şenel

6 Temmuz 2016 Çarşamba

Kimse bilmez

   Her yolculuktan önce seni hatırlamaya yeminli gibiyim çocuk.

   Gündüzleri oyalıyorum kendimi de, gece oldu mu başa çıkamıyorum. İhtimaller dahilinde düşünmekten bıktım. Karşıma çıkacaklara kendimi hazırlamaya başladığımı fark ediyorum. Evet, kendimi kandırmakta da ustalaştım çocuk.

   Sevmiyorum, sevemem, sevmeyeceğim kelimelerini tekrarlarken yakaladım zihnimi. Ezberlediğim bir kaydı başa sarıp sarıp dinliyorum. Ne yaptığın, ne dediğin umrumda değil. Olsan da, olmasan da bir şey değişmeyecek. Neden biliyor musun? Yalnızlığa çok alıştım çocuk. Beni sen bile çekip çıkaramazsın bu yalnızlığın içinden.

   Kimse bilmez... Kimse bilemez çocuk. Yola çıkıyorum sabah. Her detayda seni göreceğim. Ağaçların, bulutların, binaların, insanların içinde yalnız seni arayacağım. Bu da benim lanetim...



"Bulut geçti, gözyaşları kaldı çimende

Bu yıldızlı gökler ne zaman başladı dönmeye?

Kimse bilmez, kimse bilmez..."


Kimse bilmez...Yüzü, ruhu, bedeni... Hatta silueti bile olmayan aşkları...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder