Müge Şenel

7 Mayıs 2016 Cumartesi

Matem-6

"yüzüme bir daha asla gülmeyeceğini bildiğim sevgiliye..."

Bilmiyordu bir gülüşünün neleri değiştirdiğini bende... Ruhumdaki sonbahar yaprakları uçuşurken, yüreğimin orta yerindeki ağaçta bahar çiçekleri açıyordu her görüşümde. Gözlerime çökmeye çalışan karanlığı delerek aydınlığa boğuyordu yüzümü ışığı. Ben, ben olmaktan çıkarken ben oluyordum. Kendimi, aşkımı buluyordum her seferinde. Nasıl bu kadar tesirliydi sağ yanağındaki gamze? Nasıl da sarılma hissi uyandırıyordu hemencecik. Mesafelerin çokluğunu bile bile... Uzansan da erişemeyeceğin yerlerde. Olsun diyordu aklım, olsun. Uzaktan da olsa göreyim yeter. Görmesem, hissetsem de olur varlığını. Bu kadar yüce bir duygu nasıl kabulleniyordu olanları? Bir şeylerle yetinecek duruma nasıl geliyordu? Kokunu duyamayacaksam ne anlamı vardı gecenin bir yarısı bulunduğun yerin etrafında dolaşmanın? Ne anlamı vardı kaldırıma oturup beklerken ağlamanın... Yarına çıkmayı umarak, tekrar görme arzusuyla yanıp tutuşan gönlümün amansız heyecanını bastıramıyorum. Pişmanlığa kapımı kapatalı çok oldu... Yüzüme bir daha asla gülmeyeceğini bildiğim sevgiliye yazıyorum. Daha önce yazdıklarımı yüreğimde taşıyarak, yaradılışımın temeli olan sevgiye dayanarak... Teşekkür ederim, çünkü gülüşün çok şeyi değiştirdi. Artık gülmesen de o son gülüşün kaldı aklımda... Teşekkür ederim...



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder